Iñaki Azkona, Diario de Navarra 2009/03/02
(Iñaki Azkonak Diario de Navarran duen iritzi zutabean idatziko artikulu hau berandu heldu zitzaidan, baina horrela izanda ere merezi du)
Arrazorea ematen diot Sabino Cuadrari esaten duenean (D. de Not. 2009.02.19) Iturramako Institutuko aferaren biktima nagusiak neska-mutil ikasleak direla Auzitegi Nazionalaren eskuetan gelditu baitira. Penagarria da eskolako gertakari bat halako auzitegira iristea. Ondorioak larriak izan daitezke.
Bai, baina Sabinok aipatzen ez duen beste kontu batek egiten ditu benetan biktimak, nire ustez. Gazte horiek Euskal Herrian jokatzen den komedia esperpentikoaren azken protagonistak eta ondorio larrienen jasotzaileak bihurtu dira. Bihurtu dituzte.
Jakina da gazteak sutsuak eta eskuzabalak direla. Gehiegi pentsatu gabe ekintzetara emanak. Murgiltzen dira berehala adineko jendea sartuko ez litzatekeen itsasoetan.
Nahiz inork aginduak ez izan, gazte horien portaera baldintzatu eta bideratua dago. Pintza maltzur batean harrapatuak daude: herri imaginario baten aldeko borrokaren kimeraren mistifikazioak, non borroka-bide guztiak zilegizkoak diren, xaxatzen ditu alde batetik, eta mota guztietako polizien gehiegikeriak eta balizko justizien jazarpenak bestetik. Demokrazia hitzaz ahoa betetzen duten politikari hipokritek oldartzen dituzte, eta alferrikako gatazka hau luzatzearen aldekoak beraien xalotasunaz eta energiaz probesten dira. Komunikabide medio gehienek deabru bilakatzen dituzte. Edo eta heroi egiten. Errebeldiara eta sektakerietara kondenatuak daude.
Iturramako patioan Gudari Egun triste horretan eman zen ekitaldia ez zen berez sortu. Ez zen, batzuek nahi luketen moduan, zerutik eroritako meteoro ekidinezina. Aitzitik, erabaki zehatzak daude atzean. Gatazka absurdu hau oraindik bultzatzen dutenek hartuak.
Biktimak dira, baiki, saltsa lodi horretan harrapatuta gelditu diren gazteak. Askok bere etorkizuna kolokan dauka. Ez haiek bakarrik, hor ere hasten baita familia eta lagunen sufrikarioa.
LAB sindikatuak zuzendariari egin dion salaketa ignominia bat da. Salatarien jitea erakusten du salatuarena bainoago. Ez dezala ondorio okerragorik ekar, otoi. Zuzendariak frogatua du ausarki zeintzuk osagaiez egina dagoen: bakearen aldeko borrokalaria, soldaduskaren aurkari zuzena, San Frantzisko Eskolari eusteko langile eta bozeramaile nekaezina, administrazio publikoaren desmasien aurrean inplikazio pertsonalaz euskaldunen eskubideen defendatzaile bakarretakoa, eta Institutuko zuzendari eta kudeatzaile ona, dituen arduren erantzulea.
Gazteak dira biktimak, bai, eta zuzendaria, gurasoak, Institutu osoa.... eta euskarazko hezkuntza. Nor ateratzen da garaile hemen? Zeren mesede jotzen dute Gudari Egunek, gazte borrokalariek, sindikatu erradikalek... honelakoetan gurean? Utikan euskaraz matrikulatzeko kanpainak!
martes, 9 de junio de 2009
domingo, 24 de mayo de 2009
Pedro gurasoen asanbladaren aurrean
Maiatzaren 20an institutuko Guraso Elkarteak asanblada bat izan zuen eta bertaratzeko eta azalpenak emateko gonbitea egin zidan. Hor ere ikasle afektatuen gurasoek hitz egin behar zuten, baina azken momentuan hauek uko egin zioten parte hartzeari.
Hurrengo lerroetan irakurri nuen testua duzue. Luzea da, baina bere interesa duela uste dut. Egia esan, idatziz ematen ditudan lehenengo azalpen publikoak dira. Ondo iruditzen zait gurasoak izatea honetan lehenak.
Arratsalde on guztioi!
Lehenik eta behin hilabete hauetan jaso dudan laguntza guztia eskertu nahi dizuet. Hondoratuta egoteko arrazoiak izan baditut ere, hainbeste eta hainbeste pertsonengandik jasotako maitasunari esker aurrera joateko moduan nagoela uste dut nik.
Era berean asanblada hau antolatzea eskertu nahi dizuet. Gutako askorentzat ezinbestekoa zen, baina ez da erraza izan. Gaia aurreikus zitekeen edozein markotatik atera da eta honek zailtzen du guztia. Baina bukaeran Guraso Elkartearen lanarekin eta institutuko Bizikidetza Batzordearen laguntzarekin hitz egiteko unea lortu egin dugu.
Aurkezpenean bilera honen helburuak zeintzuk diren entzun ditugu. Nire aburuz hauexek dira hain zuzen ere martxoaren 12an Eskola Batzordeak onartutako agirian esaten zirenak. Oroitu: 10 boto alde, kontra bat ere ez, abstentzio 3 eta hurrengo astean Gurasoa Elkarteak ere bere ohiko bilera batean onartu zuen.
Lehengo puntuan eskola komunitateak duen institutuko zuzendariarekiko, hau da, nirekiko elkartasuna adierazten da. Zenbat behar nuen eta nola eskertzen dudan dagoeneko esan dizuet. Dena den bi zehaztapen egin behar ditut orain egindako transkripzioa zehatza ez baita. Eskola Batzordean iritziz nire aurkako salaketak larriak baino injustuak ziren. Ez da gauza bera, larriak izanda justuak izan daitezke, baina ez ziren. Larriak bai, injustuak ere.
Eta horretaz gain orain aipatu ez den beste gauza bat eskatzen zen. Hain zuzen ere LAB sindikatuari bere salaketak zuzentzeko eskaera luzatzen zitzaion. Ez dut inongo itxaropenik horrela egingo duenik, eta tamalez honetan gehiegi dago jokoan, baina institutuko Eskola Batzordetik horrela eskatu zitzaiola ongi dago oroitzea. Autokritika bada indar ezkertiarren ekimenean oinarrizko baldintza etikoa, baina argi dago puntu honetan sindikatu horrek huts egiten duela.
Eskola Batzordearen puntuetatik aipatuko dudan hurrengoa ez da bigarrena izango, hirugarrena baizik. Eskola Batzordeak, inplikaturik dauden ikasleen eta bere familien kezka ulertuz, gai honi buruz zerbait egiterik duen edonori gaia berriro ere institutuko diziplina gaitzak hartzeko ahalegina eskatzen dio.
Gertatutakoari buruz gauza gutxi gehiago esan dezaket. Agian nahasturik geratu den zerbait bai argitu behar izango dudala, hain zuen ere identifikatu nituen ikasleen familiei informazioa berehala ez emateko erabakia. Badakit zer dela eta nahiago izan nuen diskrekzioa: horrekin ezinbestez sortuko zen iskanbila ahalik eta gehien atzeratzeko, hartzeko ziren auzitegiko erabakietarako iskanbila horrek mesede gutxi egingo ziolakoan, eta familia hauetako batzuei egon eza ekiditeko, ziur bainengoen haietako gutxi izango zirela fiskalak deitutakoak, gertatu zena. Diskreziorako bidea hartu nuen eta familiaren batek eskertu dit. Honek ez du esan nahi nirekin kontent daudenik. Eskubide osoa dute hobeto izan nuela isilik egoten pentsatzeko.
Baina gauza bat da diskrezioaz jokatzea eta beste gauza bat sekretupean aritzea. Abenduan izan genuen eskola batzordean, txostena idatzi eta gero lehenengoa, dagoeneko esan nuen ikasle batzuk identifikatu behar izan nituela eta urtarrilekoan izenak esan ez, baina jarraitutako irizpidea bai azaldu nuela: argazkietan lehenengo ilaran agertzen ziren batxilergoko ikasleak, ez DBHkoak, gehi espedientatutako biak. Orduan argazkiek gaztesarea web orrian jarraitzen zutenez, sekreturik ez. Konpromisoa hartu nuen norbait deklaratzera izango zela jakingo nuenean berari eta bere gurasoei esango niela, Madriletik itzuli nintzenean bete nuena. Eta bitartean niri galdetzera etorritako edozein ikasleri edo gurasori berari zegokion informazio zehatza eman nion. Berari zegokiona, ez besteena.
Entzutegiko erabakiak lehuntzeko ikuspuntutik ondo egin nuelakoan nago. Madrilen egon nintzenean oraindik ez zekiten hemen antolatzen ari zena. LABeko prentsa aurrekoa bezperan gauzatu zen eta kontu handiz ibili nintzen horretaz ezer ez aipatzeko. Berriro ere inplikatuei laguntza emateko nahian. Baina ulertzen dut hartutako erabakia eztabaidagarria dela eta guraso batzuek horrela adierazi zidaten. Horrexegatik zuen barkamena eskatzeko eskutitza idatzi nizuen hartutako erabakiarekin zuen nireganako konfiantza agian hautsi nuelakoz.
Berriro ere gauza bera gertatuko balitz ziur aski ikasleei eta bere familiei berehala emango nieke informazioa. Niri inork ez liezadake iskanbila kenduko, familia batzuk behar izan gabe kezkaturik sortuko lirateke hilabete batzuk hamabost egun izan ordez eta agian auzitegikoa larrituko lirateke, baina inork izan ahalko luke esan zuzendariak ezer ezkutatzen duenik.
Entzun behar izan ditudan gauzen artean mina gehien egin didatenetariko bat izan da zuzendari bezala nire ikasleak defenditzeko beharretan nagoela eta kasu honetan ez dudala horrela egin. Injustua egiten zait. Lehenik eta behin ikasle guztiak defenditu behar ditut, ez bakarrik beraiek gustuko dutena ez besterik egiteko tematzen direnak. Ezbairik gabe irailean ekintza horrek ospatzerik ez zuela erabaki genuenean gure ikaslegoaren gehiengoa defenditzen ari ginen, gehiengoa baita gai honetan parte hartu nahi ez izan arren derrigorrezko partehartzailetzat hartuta sortzen dena.
Oroit itzazue joan den urtean poliziarekin izan genituen tentsio uneak. Ez ziren gehiagora pasatu zuzendaritzaren ekimenari esker. Egun batean ikasle batek “utzi heroiarena egiteari!” oihukatu zidan. Ez da heroiarena egiten ari nintzenik, baina intzidente hauek ez larriagotzen saiatu behar dut. Batzuk harria bota ondoren eskua ezkutatzeko oso adituak dira. Horrela egiten zuten beste ikasle guztiak arriskutan jartzen. Era berean ezin dugu utzi iraileko ekitaldi hori beraiek erabiltzea abiapuntu bezala institutua beraien interesetarako bideratzeko. Institutuak ez du izan behar haien arrantzagunea adin txikiko neska-mutilak ekintza hauekin lotzeko. Txikiak izan behar dira helduen artean gero eta oihartzun gutxiago baitute.
Horrexegatik iraileko ekintza galarazi nuenean ziur nago institutuko ikasle gehienak defenditu nituela, baina hortik aurrera argi daukat ekintza egiten saiatu zirenak ere defenditu ditudala. Hasteko espedienterik ez zabaltzeko erabakia hartu genuen. Komunikabideetan agertu ez zelakoz esan genuen, baina batez ere bere izenak eta egindakoa, agian delitu bat, agiri ofizial batean elkartu nahi ez genituelakoz. Erabaki argia hartu genuen: egindakoa falta nabarmena izan arren hasteko babestuko genituen eta, jarraitzeko, beraiekin eta bere familiekin hitz egiten hasiko ginen. Momentu honetan ez genekien beraiek guzti-guztia kontatuko zutela aurpegirik estali gabeko zortzi argazki eta guztiz argitaratuz. Eta hau ez da gertatu Euskalerriko beste inondik.
Beraiek dena argitara eman ondoren denbora besterik ez zen behar gertatu zena gertatzeko. Zelako mesede egin zieten halakoetan interesa dutenei. Eta ondorioz ni behartuta izan naiz deklaratzeko eta identifikatzeko. Gustuko ez dituzten gauza guztiak desligitimatzeko estrategiak bultzatzen dituztenentzat hobeto nik uko egiten fiskaltzaren eskaerari (haiek antolatu eta nik ordaindu), baina ez zukeen gauza handirako balio. Kasu egin behar nion eskaerari eta egin nion, baina pasatu gabe. Bakarrik zorigaiztoko web orrian agertzen dena kontatu dut eta jakin ditzakedan beste gauza guztiak niretzat gorde ditut. Hau izan da nire gidoia. Bakarrik gauza berri bat kontatu nuen Madrilen egin nuen deklarazioan baina defentsa abokatuak galdetu zidalakoz.
Inplikaturiko ikasleek eskertu beharko lukete zenbat jende aritu den auzi hau berriro ere institutura ekartzeko ahalegintzen. Lehena ni neu eta nire zuzendaritza taldea, baina askoz pertsona gehiago aritu dira ahal izan dituzten tekla guztiak ukitzen egoera lehuntzeko. Haietako bi aipatu behar ditut: Carlos Pérez-Nievas, Hezkuntza Kontseilaria, eta Uxue Barkos, eskola batzordeko kidea den zinegotzia baita Madrilen diputatua ere. Biak aritu dira institutuan egindako espedienteekin nahikoa dela azaltzen, hezkuntza arloko gaia dela, ez kode penalekoa.
Gauza gutxi esan dezaket honi buruz, baina badirudi alde horretatik gauzak ongi doazela. Badirudi agian fiskalak ez duela zigorrik eskatuko. “Badirudi”, “agian”,… argi izan behar dugu hau gure eskuetan ez dagoela, baina inpresio onak ditugu. Adibidez, azken deklarazioak Iruñeko auzitegian izan dira Nazionalean izan beharrean.
Ikusten duzuenez, bere hirugarren puntuan Eskola Batzordeak eskatzen zigun ildotik lan egin dugu eta badirudi asmoa lortzear dagoela.
Eskola Batzordearen 2. puntua bukaerarako utzi dut nire ustez interesgarriena delakoz hauxe baita etorkizunari begira dagoena. Badakigu zer gertatu den, ziur aski ez du ikasleentzat ondoriorik izango baina argi dago ez duela berriro ere gertatu behar eta hau izan behar da guztion asmoa.
Hemengo gehienok bat egingo genuke gauza batean. Diario de Navarrak berria atera zuenean informatzeaz gain beste asmo bat zeukala pentsatzen dugu: izorratzea, D eredua izorratzea. Baina gutako askok ere ikusten dugu joko horretan jarraitzaileak lortu dituela eta ez dago hau ulertzerik. Aingeru Epalzak argi esan zuen Diario de Noticias-en: Iturramako institutuaren auziak erakutsi digu, bertzalde, barnean ditugula etsaiari bidea zelaitzeko prest daudenak. Batzuek nekez dute barneratzen gure geletatik ez direla neska-mutil borrokalarienak atera behar, ezta abertzaleenak ere, baizik eta erneenak, langileenak eta eskuzabalenak. Euskaldunenak, izan izanen dira; aski genuke euskaldunak izanda.
Ez luke berriro ere gertatu behar.
Baina D eredua alde batean utziz badago garrantzitsua den beste zerbait, garrantzitsuago gure ikasleen, zuen seme-alaben heziketaz arduratuta gaudenontzat. Institutura etortzean hezibidatzera etortzen dira. Hezibideratzea ikastea eta askoz gehiago da. Baina institutuan giro bat errespetatu behar da eta galarazi behar dugu inork giro horretaz baliatzea berari interesatzen zaion giroa sortzeko. Joan den ikasturtean kanpoko arazoak institutuko patiora erakartzeko batzuek egindako ahaleginak behin baino gehiagotan ikusi genituen. Aurrera egin dugu gai honetan. Hainbeste arazo ekarri zizkigun asteko manifestazioa aurten ez dugu izan. Atsedenaldietan institutuko patioa hauxe izan da, atsedenaldirako patio eta ez beste toki bat eta beste ordutegi bat izan behar dituzten ekitaldietarako eszena tokia.
Baina argi dago beste toki batean eta beste ordutegi batean gero eta jende gutxiago bereganatzen dutela. Hemen nahikoa zuten kalea momentu batez moztearekin. Gero korrika atera instituturantz eta zorte ona izanik polizia barnean sartu eta iskanbila antolatu. Zorte gehixeago izan eta agian biktima bat. Ez antolatzaileen artean, noski. Beraiek harria bota eta eskua baino gorputz osoa DBHko ikasleen atzetik ezkutatzen zuten. Eta hautako batzuk ezertaz enteratu ez eta emanaldi bat balitz jokoan sartu.
Entzutegi Nazionalean zabaldutako sumario dela eta sortu den iskanbilak, haien barne nire aurkako kalumniak eta guztiz, garrantzitsuena bigarren plano batean utzi du. Atsedenaldiko orduetan institutu honetako ikasle batzuk ETAri omenaldi bat gauzatzen saiatu ziren. Edozein ikuspuntutik begiratuta hau guztiz onartu ezina da eta horrela jokatu genuen irailean. Ez genuen onartu, galarazteko erabakia hartu genuen eta eten egin genuen. Institutuaren onurako, D ereduaren onurako, antolatzaileen onurako eta beste ikasle guztien onurako.
Eta hau da berriro ere antzeko zerbait egiten saiatzen bada egin behar izango dena. Ez da beharrezkoa gure bizikidetza arautegietan egotea, logika hutsa da eta.
Eskola Batzordearen 2. puntuak gure institutuko hezkuntza komunitateko pertsona guztiei dei egiten die “hemen aztertu diren gertaerak etorkizunean errepika ez daitezen eta edozein ikastetxetan indarrean dauden bizikidetza arauak errespetatzeko konpromiso hartu”. Datorren ikasturtean zuzendari berri bat izango da eta horrek erabakiak hartu beharko ditu. Bihar bertan nik zuzendari jarraituko dut eta erabakiak hartzen jarraituko dut. Ezinezkoa da guzti-guztia bizikidetzarako arauetan egotea, baina bai ulertu behar dela gizarte batean, gurea bezain txikia bada ere, norbaitek izan behar duela azken hitza. Hau ez da autoritarismorik, baizik eta funtzionatu ahal izateko bide bakarra. Eta ez da autoritarismoa kontrolerako sistemak egon badaudelakoz. Eskola Batzordeak, Guraso Elkarteak, Irakasle Klaustroa, zehapen ondorengo helegiteak,…
Oraintxe gauzatzen ari garen asanblada honek kontrolerako sistemak daudela frogatzen du. Horretarako Guraso Elkartean bilera asko egin behar izan duzue eta gure Bizikidetza Batzordearen laguntza izan duzue. Badakit, zuek zeuek kontatu didazuelakoz, ahalegin handi bat egin behar izan duzue dinamikari eta helburuei dagokienez gutxienez asmoak elkartzeko. Baina bukaeran gauzatu duzue eta hona hemen zuzendaria zuei eskatuko dituzuen azalpenak emateko.
Zuzendariak ez du ekin behar kontrolik gabe, baina konfiantza behar du azalpenak eskatzekotan era arrazonagarri batez izango dela jakiteko. Arrazonagarri, hau da, horretarako dauden baliabideak erabiliz eta berdin du arazoa txikia ala handia den.
Bizikidetza Batzordea aurten irakasle batzuek osatu dute, baina ziur aski Guraso Elkartearekin, ikasleekin eta Administrazio eta Zerbitzuko langileekin lan egiteko zabalduko da. Eta ziur nago ahalegin handi bat egingo duela ez guztia arautzeko, hau ezinezkoa delakoz, baizik eta eztabaidarako guneak definitzeko. Hor izango dugu tokia sor daitezkeen arazo guztiei konponbide eman ahal izateko.
Eta egunez-eguneko lanean azken hitza, batzutan emateko denbora gehiegi izan gabe, zuzendariak duela onartu behar dugu. Onartu eta errespetatu. Horrela ez bada institutuak ez du funtzionatuko eta guztion interesekoa da institutua funtzionatzea. Konfiantza izan berarengana eta gero azalpenak eskatu behar badizkiogu eska diezaiogun. Kritika ere onargarria da, baina izan dadila behar den bezala.
Gustatuko litzaidake honekin bukatu eta zuei eskerrak eman zuen asanblada parte hartzeko deitu didazuelakoz, baina berrio ere ikuspuntu pertsonal batetik hitz egin behar dut. Oraintxe bertan kritika onargarria dela esan dut, baina behar den bezala izanik eta kasu honetan niri egindako kritika batzuek onargarria den maila gainditu dute. Institutuaren atarian banatutako guraso batzuen eskutitza (baina ez afektatuen guztiena, hauetako batek biharamunean deitu baitzidan zer ikusirik ez zuela adierazteko) onargarria dena baino gehiago zela iruditzen zait. Baina gauza guztien gaienetik onartu ezina egiten zaidana bada LAB sindikatuak nitaz esan eta oraindik esaten duena. Onartu ezina da injustua delakoz eta, horretaz gain, arriskutan jartzen nauelakoz. Guztiok dakigu zein herritan bizi garen.
Ziur nago asanblada honetan LABeko kideak diren pertsona batzuk daudela. Nik ez dut uste LABeko guztiak berdinak direnik eta horrexegatik eskatu nahi diet beraien hezkuntzako bozeramaleei eskatu nien gauza bera: egin ezazue ahal izango duzuen guztia hau gelditzeko. Behar dut.
Eskerrik asko,
Iruñea, 2008ko maiatzaren 20a
Hurrengo lerroetan irakurri nuen testua duzue. Luzea da, baina bere interesa duela uste dut. Egia esan, idatziz ematen ditudan lehenengo azalpen publikoak dira. Ondo iruditzen zait gurasoak izatea honetan lehenak.
Arratsalde on guztioi!
Lehenik eta behin hilabete hauetan jaso dudan laguntza guztia eskertu nahi dizuet. Hondoratuta egoteko arrazoiak izan baditut ere, hainbeste eta hainbeste pertsonengandik jasotako maitasunari esker aurrera joateko moduan nagoela uste dut nik.
Era berean asanblada hau antolatzea eskertu nahi dizuet. Gutako askorentzat ezinbestekoa zen, baina ez da erraza izan. Gaia aurreikus zitekeen edozein markotatik atera da eta honek zailtzen du guztia. Baina bukaeran Guraso Elkartearen lanarekin eta institutuko Bizikidetza Batzordearen laguntzarekin hitz egiteko unea lortu egin dugu.
Aurkezpenean bilera honen helburuak zeintzuk diren entzun ditugu. Nire aburuz hauexek dira hain zuzen ere martxoaren 12an Eskola Batzordeak onartutako agirian esaten zirenak. Oroitu: 10 boto alde, kontra bat ere ez, abstentzio 3 eta hurrengo astean Gurasoa Elkarteak ere bere ohiko bilera batean onartu zuen.
Lehengo puntuan eskola komunitateak duen institutuko zuzendariarekiko, hau da, nirekiko elkartasuna adierazten da. Zenbat behar nuen eta nola eskertzen dudan dagoeneko esan dizuet. Dena den bi zehaztapen egin behar ditut orain egindako transkripzioa zehatza ez baita. Eskola Batzordean iritziz nire aurkako salaketak larriak baino injustuak ziren. Ez da gauza bera, larriak izanda justuak izan daitezke, baina ez ziren. Larriak bai, injustuak ere.
Eta horretaz gain orain aipatu ez den beste gauza bat eskatzen zen. Hain zuzen ere LAB sindikatuari bere salaketak zuzentzeko eskaera luzatzen zitzaion. Ez dut inongo itxaropenik horrela egingo duenik, eta tamalez honetan gehiegi dago jokoan, baina institutuko Eskola Batzordetik horrela eskatu zitzaiola ongi dago oroitzea. Autokritika bada indar ezkertiarren ekimenean oinarrizko baldintza etikoa, baina argi dago puntu honetan sindikatu horrek huts egiten duela.
Eskola Batzordearen puntuetatik aipatuko dudan hurrengoa ez da bigarrena izango, hirugarrena baizik. Eskola Batzordeak, inplikaturik dauden ikasleen eta bere familien kezka ulertuz, gai honi buruz zerbait egiterik duen edonori gaia berriro ere institutuko diziplina gaitzak hartzeko ahalegina eskatzen dio.
Gertatutakoari buruz gauza gutxi gehiago esan dezaket. Agian nahasturik geratu den zerbait bai argitu behar izango dudala, hain zuen ere identifikatu nituen ikasleen familiei informazioa berehala ez emateko erabakia. Badakit zer dela eta nahiago izan nuen diskrekzioa: horrekin ezinbestez sortuko zen iskanbila ahalik eta gehien atzeratzeko, hartzeko ziren auzitegiko erabakietarako iskanbila horrek mesede gutxi egingo ziolakoan, eta familia hauetako batzuei egon eza ekiditeko, ziur bainengoen haietako gutxi izango zirela fiskalak deitutakoak, gertatu zena. Diskreziorako bidea hartu nuen eta familiaren batek eskertu dit. Honek ez du esan nahi nirekin kontent daudenik. Eskubide osoa dute hobeto izan nuela isilik egoten pentsatzeko.
Baina gauza bat da diskrezioaz jokatzea eta beste gauza bat sekretupean aritzea. Abenduan izan genuen eskola batzordean, txostena idatzi eta gero lehenengoa, dagoeneko esan nuen ikasle batzuk identifikatu behar izan nituela eta urtarrilekoan izenak esan ez, baina jarraitutako irizpidea bai azaldu nuela: argazkietan lehenengo ilaran agertzen ziren batxilergoko ikasleak, ez DBHkoak, gehi espedientatutako biak. Orduan argazkiek gaztesarea web orrian jarraitzen zutenez, sekreturik ez. Konpromisoa hartu nuen norbait deklaratzera izango zela jakingo nuenean berari eta bere gurasoei esango niela, Madriletik itzuli nintzenean bete nuena. Eta bitartean niri galdetzera etorritako edozein ikasleri edo gurasori berari zegokion informazio zehatza eman nion. Berari zegokiona, ez besteena.
Entzutegiko erabakiak lehuntzeko ikuspuntutik ondo egin nuelakoan nago. Madrilen egon nintzenean oraindik ez zekiten hemen antolatzen ari zena. LABeko prentsa aurrekoa bezperan gauzatu zen eta kontu handiz ibili nintzen horretaz ezer ez aipatzeko. Berriro ere inplikatuei laguntza emateko nahian. Baina ulertzen dut hartutako erabakia eztabaidagarria dela eta guraso batzuek horrela adierazi zidaten. Horrexegatik zuen barkamena eskatzeko eskutitza idatzi nizuen hartutako erabakiarekin zuen nireganako konfiantza agian hautsi nuelakoz.
Berriro ere gauza bera gertatuko balitz ziur aski ikasleei eta bere familiei berehala emango nieke informazioa. Niri inork ez liezadake iskanbila kenduko, familia batzuk behar izan gabe kezkaturik sortuko lirateke hilabete batzuk hamabost egun izan ordez eta agian auzitegikoa larrituko lirateke, baina inork izan ahalko luke esan zuzendariak ezer ezkutatzen duenik.
Entzun behar izan ditudan gauzen artean mina gehien egin didatenetariko bat izan da zuzendari bezala nire ikasleak defenditzeko beharretan nagoela eta kasu honetan ez dudala horrela egin. Injustua egiten zait. Lehenik eta behin ikasle guztiak defenditu behar ditut, ez bakarrik beraiek gustuko dutena ez besterik egiteko tematzen direnak. Ezbairik gabe irailean ekintza horrek ospatzerik ez zuela erabaki genuenean gure ikaslegoaren gehiengoa defenditzen ari ginen, gehiengoa baita gai honetan parte hartu nahi ez izan arren derrigorrezko partehartzailetzat hartuta sortzen dena.
Oroit itzazue joan den urtean poliziarekin izan genituen tentsio uneak. Ez ziren gehiagora pasatu zuzendaritzaren ekimenari esker. Egun batean ikasle batek “utzi heroiarena egiteari!” oihukatu zidan. Ez da heroiarena egiten ari nintzenik, baina intzidente hauek ez larriagotzen saiatu behar dut. Batzuk harria bota ondoren eskua ezkutatzeko oso adituak dira. Horrela egiten zuten beste ikasle guztiak arriskutan jartzen. Era berean ezin dugu utzi iraileko ekitaldi hori beraiek erabiltzea abiapuntu bezala institutua beraien interesetarako bideratzeko. Institutuak ez du izan behar haien arrantzagunea adin txikiko neska-mutilak ekintza hauekin lotzeko. Txikiak izan behar dira helduen artean gero eta oihartzun gutxiago baitute.
Horrexegatik iraileko ekintza galarazi nuenean ziur nago institutuko ikasle gehienak defenditu nituela, baina hortik aurrera argi daukat ekintza egiten saiatu zirenak ere defenditu ditudala. Hasteko espedienterik ez zabaltzeko erabakia hartu genuen. Komunikabideetan agertu ez zelakoz esan genuen, baina batez ere bere izenak eta egindakoa, agian delitu bat, agiri ofizial batean elkartu nahi ez genituelakoz. Erabaki argia hartu genuen: egindakoa falta nabarmena izan arren hasteko babestuko genituen eta, jarraitzeko, beraiekin eta bere familiekin hitz egiten hasiko ginen. Momentu honetan ez genekien beraiek guzti-guztia kontatuko zutela aurpegirik estali gabeko zortzi argazki eta guztiz argitaratuz. Eta hau ez da gertatu Euskalerriko beste inondik.
Beraiek dena argitara eman ondoren denbora besterik ez zen behar gertatu zena gertatzeko. Zelako mesede egin zieten halakoetan interesa dutenei. Eta ondorioz ni behartuta izan naiz deklaratzeko eta identifikatzeko. Gustuko ez dituzten gauza guztiak desligitimatzeko estrategiak bultzatzen dituztenentzat hobeto nik uko egiten fiskaltzaren eskaerari (haiek antolatu eta nik ordaindu), baina ez zukeen gauza handirako balio. Kasu egin behar nion eskaerari eta egin nion, baina pasatu gabe. Bakarrik zorigaiztoko web orrian agertzen dena kontatu dut eta jakin ditzakedan beste gauza guztiak niretzat gorde ditut. Hau izan da nire gidoia. Bakarrik gauza berri bat kontatu nuen Madrilen egin nuen deklarazioan baina defentsa abokatuak galdetu zidalakoz.
Inplikaturiko ikasleek eskertu beharko lukete zenbat jende aritu den auzi hau berriro ere institutura ekartzeko ahalegintzen. Lehena ni neu eta nire zuzendaritza taldea, baina askoz pertsona gehiago aritu dira ahal izan dituzten tekla guztiak ukitzen egoera lehuntzeko. Haietako bi aipatu behar ditut: Carlos Pérez-Nievas, Hezkuntza Kontseilaria, eta Uxue Barkos, eskola batzordeko kidea den zinegotzia baita Madrilen diputatua ere. Biak aritu dira institutuan egindako espedienteekin nahikoa dela azaltzen, hezkuntza arloko gaia dela, ez kode penalekoa.
Gauza gutxi esan dezaket honi buruz, baina badirudi alde horretatik gauzak ongi doazela. Badirudi agian fiskalak ez duela zigorrik eskatuko. “Badirudi”, “agian”,… argi izan behar dugu hau gure eskuetan ez dagoela, baina inpresio onak ditugu. Adibidez, azken deklarazioak Iruñeko auzitegian izan dira Nazionalean izan beharrean.
Ikusten duzuenez, bere hirugarren puntuan Eskola Batzordeak eskatzen zigun ildotik lan egin dugu eta badirudi asmoa lortzear dagoela.
Eskola Batzordearen 2. puntua bukaerarako utzi dut nire ustez interesgarriena delakoz hauxe baita etorkizunari begira dagoena. Badakigu zer gertatu den, ziur aski ez du ikasleentzat ondoriorik izango baina argi dago ez duela berriro ere gertatu behar eta hau izan behar da guztion asmoa.
Hemengo gehienok bat egingo genuke gauza batean. Diario de Navarrak berria atera zuenean informatzeaz gain beste asmo bat zeukala pentsatzen dugu: izorratzea, D eredua izorratzea. Baina gutako askok ere ikusten dugu joko horretan jarraitzaileak lortu dituela eta ez dago hau ulertzerik. Aingeru Epalzak argi esan zuen Diario de Noticias-en: Iturramako institutuaren auziak erakutsi digu, bertzalde, barnean ditugula etsaiari bidea zelaitzeko prest daudenak. Batzuek nekez dute barneratzen gure geletatik ez direla neska-mutil borrokalarienak atera behar, ezta abertzaleenak ere, baizik eta erneenak, langileenak eta eskuzabalenak. Euskaldunenak, izan izanen dira; aski genuke euskaldunak izanda.
Ez luke berriro ere gertatu behar.
Baina D eredua alde batean utziz badago garrantzitsua den beste zerbait, garrantzitsuago gure ikasleen, zuen seme-alaben heziketaz arduratuta gaudenontzat. Institutura etortzean hezibidatzera etortzen dira. Hezibideratzea ikastea eta askoz gehiago da. Baina institutuan giro bat errespetatu behar da eta galarazi behar dugu inork giro horretaz baliatzea berari interesatzen zaion giroa sortzeko. Joan den ikasturtean kanpoko arazoak institutuko patiora erakartzeko batzuek egindako ahaleginak behin baino gehiagotan ikusi genituen. Aurrera egin dugu gai honetan. Hainbeste arazo ekarri zizkigun asteko manifestazioa aurten ez dugu izan. Atsedenaldietan institutuko patioa hauxe izan da, atsedenaldirako patio eta ez beste toki bat eta beste ordutegi bat izan behar dituzten ekitaldietarako eszena tokia.
Baina argi dago beste toki batean eta beste ordutegi batean gero eta jende gutxiago bereganatzen dutela. Hemen nahikoa zuten kalea momentu batez moztearekin. Gero korrika atera instituturantz eta zorte ona izanik polizia barnean sartu eta iskanbila antolatu. Zorte gehixeago izan eta agian biktima bat. Ez antolatzaileen artean, noski. Beraiek harria bota eta eskua baino gorputz osoa DBHko ikasleen atzetik ezkutatzen zuten. Eta hautako batzuk ezertaz enteratu ez eta emanaldi bat balitz jokoan sartu.
Entzutegi Nazionalean zabaldutako sumario dela eta sortu den iskanbilak, haien barne nire aurkako kalumniak eta guztiz, garrantzitsuena bigarren plano batean utzi du. Atsedenaldiko orduetan institutu honetako ikasle batzuk ETAri omenaldi bat gauzatzen saiatu ziren. Edozein ikuspuntutik begiratuta hau guztiz onartu ezina da eta horrela jokatu genuen irailean. Ez genuen onartu, galarazteko erabakia hartu genuen eta eten egin genuen. Institutuaren onurako, D ereduaren onurako, antolatzaileen onurako eta beste ikasle guztien onurako.
Eta hau da berriro ere antzeko zerbait egiten saiatzen bada egin behar izango dena. Ez da beharrezkoa gure bizikidetza arautegietan egotea, logika hutsa da eta.
Eskola Batzordearen 2. puntuak gure institutuko hezkuntza komunitateko pertsona guztiei dei egiten die “hemen aztertu diren gertaerak etorkizunean errepika ez daitezen eta edozein ikastetxetan indarrean dauden bizikidetza arauak errespetatzeko konpromiso hartu”. Datorren ikasturtean zuzendari berri bat izango da eta horrek erabakiak hartu beharko ditu. Bihar bertan nik zuzendari jarraituko dut eta erabakiak hartzen jarraituko dut. Ezinezkoa da guzti-guztia bizikidetzarako arauetan egotea, baina bai ulertu behar dela gizarte batean, gurea bezain txikia bada ere, norbaitek izan behar duela azken hitza. Hau ez da autoritarismorik, baizik eta funtzionatu ahal izateko bide bakarra. Eta ez da autoritarismoa kontrolerako sistemak egon badaudelakoz. Eskola Batzordeak, Guraso Elkarteak, Irakasle Klaustroa, zehapen ondorengo helegiteak,…
Oraintxe gauzatzen ari garen asanblada honek kontrolerako sistemak daudela frogatzen du. Horretarako Guraso Elkartean bilera asko egin behar izan duzue eta gure Bizikidetza Batzordearen laguntza izan duzue. Badakit, zuek zeuek kontatu didazuelakoz, ahalegin handi bat egin behar izan duzue dinamikari eta helburuei dagokienez gutxienez asmoak elkartzeko. Baina bukaeran gauzatu duzue eta hona hemen zuzendaria zuei eskatuko dituzuen azalpenak emateko.
Zuzendariak ez du ekin behar kontrolik gabe, baina konfiantza behar du azalpenak eskatzekotan era arrazonagarri batez izango dela jakiteko. Arrazonagarri, hau da, horretarako dauden baliabideak erabiliz eta berdin du arazoa txikia ala handia den.
Bizikidetza Batzordea aurten irakasle batzuek osatu dute, baina ziur aski Guraso Elkartearekin, ikasleekin eta Administrazio eta Zerbitzuko langileekin lan egiteko zabalduko da. Eta ziur nago ahalegin handi bat egingo duela ez guztia arautzeko, hau ezinezkoa delakoz, baizik eta eztabaidarako guneak definitzeko. Hor izango dugu tokia sor daitezkeen arazo guztiei konponbide eman ahal izateko.
Eta egunez-eguneko lanean azken hitza, batzutan emateko denbora gehiegi izan gabe, zuzendariak duela onartu behar dugu. Onartu eta errespetatu. Horrela ez bada institutuak ez du funtzionatuko eta guztion interesekoa da institutua funtzionatzea. Konfiantza izan berarengana eta gero azalpenak eskatu behar badizkiogu eska diezaiogun. Kritika ere onargarria da, baina izan dadila behar den bezala.
Gustatuko litzaidake honekin bukatu eta zuei eskerrak eman zuen asanblada parte hartzeko deitu didazuelakoz, baina berrio ere ikuspuntu pertsonal batetik hitz egin behar dut. Oraintxe bertan kritika onargarria dela esan dut, baina behar den bezala izanik eta kasu honetan niri egindako kritika batzuek onargarria den maila gainditu dute. Institutuaren atarian banatutako guraso batzuen eskutitza (baina ez afektatuen guztiena, hauetako batek biharamunean deitu baitzidan zer ikusirik ez zuela adierazteko) onargarria dena baino gehiago zela iruditzen zait. Baina gauza guztien gaienetik onartu ezina egiten zaidana bada LAB sindikatuak nitaz esan eta oraindik esaten duena. Onartu ezina da injustua delakoz eta, horretaz gain, arriskutan jartzen nauelakoz. Guztiok dakigu zein herritan bizi garen.
Ziur nago asanblada honetan LABeko kideak diren pertsona batzuk daudela. Nik ez dut uste LABeko guztiak berdinak direnik eta horrexegatik eskatu nahi diet beraien hezkuntzako bozeramaleei eskatu nien gauza bera: egin ezazue ahal izango duzuen guztia hau gelditzeko. Behar dut.
Eskerrik asko,
Iruñea, 2008ko maiatzaren 20a
jueves, 19 de marzo de 2009
Iturrama Institutuko Eskola Kontseiluko Adierazpena
2009ko martxoaren 12an, ez-ohiko saioan, Iturrama Institutuko Eskola Kontseilua bildu da joan zen irailaren 26an ikasle talde batek egindako omenaldi-saiakerari buruz hausnartzeko. Bilera honetan parte hartzen dute Pérez-Nievas jaunak, Hezkuntza departamenduko kontselaria, eta Entzutegi Nazionaleko adin-txikikoen Fiskaltzatik, bere aurre-azterketetan sartuta, deituta izan diren zenbait ikasleen gurasoek.
Informazioa jaso eta aztertu ondoren Eskola Kontseiluak adosten du :
1.-Zentroko zuzendariari, Pedro Otaduy Ibáñez, LABek-(Irakaskuntza) bere aurka egindako bidegabeko salaketen aurrean gure babesa adierazi eta sindikatu horri zuzentzeko eskatu.
2.- Gure institutuko hezkuntza komunitateko pertsona guztiak deitu hemen aztertu diren gertaerak etorkizunean errepika ez daitezen eta edozein ikastetxetan indarrean dauden bizikidetza arauak errespetatzeko konpromezu hartu.
3.-Gertaera hauen epai-ondorioz , zenbait ikasleren eta bere familiaren kezka ulertuz, gai honi buruz erabaki behar duten erakunde eta pertsonei bere horretan uzteko eta institutuko patioan gertaturiko afera bezala hartzeko eta institutuan hartutako disziplina neurriak nahiko direla gertaera hauek zuzentzeko eskatu.
Iruñean, 2009ko martxoaren 12an
(Adierazpenaren bozketan 10 boto alde eta 3 abstentzio izan ziren)
Informazioa jaso eta aztertu ondoren Eskola Kontseiluak adosten du :
1.-Zentroko zuzendariari, Pedro Otaduy Ibáñez, LABek-(Irakaskuntza) bere aurka egindako bidegabeko salaketen aurrean gure babesa adierazi eta sindikatu horri zuzentzeko eskatu.
2.- Gure institutuko hezkuntza komunitateko pertsona guztiak deitu hemen aztertu diren gertaerak etorkizunean errepika ez daitezen eta edozein ikastetxetan indarrean dauden bizikidetza arauak errespetatzeko konpromezu hartu.
3.-Gertaera hauen epai-ondorioz , zenbait ikasleren eta bere familiaren kezka ulertuz, gai honi buruz erabaki behar duten erakunde eta pertsonei bere horretan uzteko eta institutuko patioan gertaturiko afera bezala hartzeko eta institutuan hartutako disziplina neurriak nahiko direla gertaera hauek zuzentzeko eskatu.
Iruñean, 2009ko martxoaren 12an
(Adierazpenaren bozketan 10 boto alde eta 3 abstentzio izan ziren)
jueves, 12 de marzo de 2009
Gerrateari Erresistenteen Nazioartekoa/War Resisters’ International
London, 2009ko martxoaren 9a
Gerrateari Erresistenteen Nazioartekoa/War Resisters’ International erakundearen Batzorde Eragilearen izenean idazten dut bi hamarkadetan Pedro Otaduy gurekin elkar lanean aritu dela adierazteko. Kontzientzia Eragozpen Mugimenduan – intsumisioaren aldeko kanpainan baita gastu militarrei zerga eragozpenekoan -. Oso printzipio koherenteak dituen pertsona da, elkarrizketarako eta ezbortizkeriarako konpromiso handia erakutsi duena. Gure errespetua eta konfiantza dauka.
Howard Clark, Lehendakaria.
Gerrateari Erresistenteen Nazioartekoa/War Resisters’ International
Gerrateari Erresistenteen Nazioartekoa/War Resisters’ International erakundearen Batzorde Eragilearen izenean idazten dut bi hamarkadetan Pedro Otaduy gurekin elkar lanean aritu dela adierazteko. Kontzientzia Eragozpen Mugimenduan – intsumisioaren aldeko kanpainan baita gastu militarrei zerga eragozpenekoan -. Oso printzipio koherenteak dituen pertsona da, elkarrizketarako eta ezbortizkeriarako konpromiso handia erakutsi duena. Gure errespetua eta konfiantza dauka.
Howard Clark, Lehendakaria.
Gerrateari Erresistenteen Nazioartekoa/War Resisters’ International
martes, 10 de marzo de 2009
Alternativa Antimilitarista / Iruñeko KEM-MOC taldearen ohar publikoa
Iturrama: bataila eremua ala hezkuntza zentroa?
Berriro ere, komunikabideetako hizpide dugu hezkuntza mundua. Berriro ere, bortizkeria erabiltzen dutenen jarduerak goraipatzen dira, salbuespen epaimahaiak erabiltzen dira gazteria kriminalizatzeko, eta beste pertsona bat ere kriminalizatua izaten da horretarako manipulazio publikoa erabiliz. Berriro ere, logika militarista agertzen da gure inguruan, oraingoan Iruñeko Iturrama Bigarren Hezkuntzako Institutuarekin lotutako gertaerak direla medio.
Guzti honen aurrean, eta gure laguna den Pedro Otaduyren aurka publikoki esandako akusazioen aurrean, gure hausnarketa hauek plazaratu nahi ditugu, bere aurka botatako akusazioei erantzuteko, eta aldi berean, zergatik ez, egitura eta logika militarista batzuetan eragina izateko, sufrimendua areagotu eta injustiziak betikotu baino ez baitute egiten.
1. Urteak daramatzagu publikoki bakerako hezkuntza aldarrikatzen, hainbat ministeriotako bulegoetatik batzuk ordenamendu legalerako obedientziarekin lotzen saiatu baino lehen, ejertzito berak, atzerriko parte hartzeak justifikatzeko mozorro humanitarioaarekin, eskoletan sartzeko tresna bihurtu baino lehen. Eskola intsumituen sarea bultzatu dugu, eskola ezin baita bihurtu gatazkak bortizkeria erabiliz kudeatzeko justifikaziorako gunea. Eztabaidarako eskola nahi dugu, elkarrizketan oinarritutako hikamikarako, disidentzia aktiborako eskola. Horregatik oso argi dugu ez dela oso hezitzailea ETAko kideak omentzea hezkuntza zentroetan. Ez da oso eraikitzailea, eta iraingarria izan daiteke ere bere bortizkeria jasan ahal izan duten hainbat pertsonentzat, irakasle zein ikasle. Hau da, gure ustez, eta gure eredu pedagogikoaren arabera, bateraezinak dira eskolaren eta erakunde militarren logika.
2. Elkarrizketa nahi dugu tresna pedagogiko moduan, eta horregatik uste dugu larria eta onartezina dela eskola mailako gatazkak eskolaz gaindiko erakunde judizialen bidez kudeatzea, eta bereziki Entzutegi Nazionala bezalako salbuespen epaimahai baten bidez, azken urteotan logika errepresiboan sakondu baino egin ez duen epaimahaia, alegia. Izan ere, erakunde honek berebiziko garrantzia izan du bizi garen giro manikeo eta inkisitorialean partidu politikoak zein komunikabideak legez kanpo uzteko eta ehunka familien bizitza ondoratzeko. Giza eskubideak eta garantia prozesalak mespretxatzen duen epaimahai honek, “gerra prebentiboaren kultura” polizia operazioekin eta sententziekin bultzatu du, gure kide ekinlari ezbortitzen gaineko ere jazarpena ezarriz.
3. Gure ustez, dinamika guzti hauek bataila eremu bihurtu nahi dute institutuetako patioak. Zein asmoarekin antolatzen dira omenaldiak jakinda ilegalak direla eta ondorio larriak izaten ahal dituztela bertan parte hartzen dutenentzat? Zein asmorekin argitaratzen dira interneten, inongo arazorik gabe, bertan agertzen direnei horrek dakarren arriskuaz ezer esan gabe? Zein asmorekin bihurtzen du Diario de Navarrak berri nabarmena euskal irakaskuntza publikoaren institutu bateko patioan gertatutakoa? Eta azkenik, zergatik jotzen du fiskaltzak zuzendariarengana ikasleak identifikatzeko tresna asko baldin baditu beren kabuz hori egiteko? Zergatik leporatzen zaio zuzendariari berak martxan jarri ez duen eta geldiarazi ezin duen dinamika errepresibo bat? Berriro esan behar dugu: batzuentzat errentagarria da trintxerak irekitzea institutuetako patioetan, eta pozik bultzatzen dute batzuk holako egoerak euskal irakaskuntza publikoari izen ona kentzeko.
4. Zentzu honetan, Pedro Otaduyren aurka LABeko bi kidek eta beste kolektibok egindako akusazioak manipulazio arduragabearen isla argia dira. Manipulazioa, bai. Egia da fiskaltzak interneten argitaraturiko argazkietan agertzen ziren ikasleak identifikatzera behartu zuela, eta berak horietako batzuen izenak eman zituela. Hala ere, deklaratzera legalki behartuta zegoela alde batera utzita, holako ekitaldien argazkiak bertan agertzen zirenei kontsultatu gabe argitaratu zutenen arduragabekeria alde batera utzita, prozesu guzti honen kudeaketan zuzendariarekin ditugun ezadostasunak alde batera utzita, uste dugu manipulatzeko asmoa izan behar duela norbaitek identifikazioaren erantzukizuna zuzendariaren gainean uzteko. Honen beharra al du Entzutegi Nazionalak holako ekitaldi batean modu ikusgarrian agertzen direnak identifikatzeko? Soberan dakigu ezetz! Milaka bitarteko ditu poliziak hori egiteko, legezko bitartekoak, eta nahi izan ezkero, legez kanpokoak ere bai. Beraz, arduragabeki jokatu dute Pedrori hori leporatzen diotenek, akusazio horiek kriminalizazio publikorako bidea ireki dutelako.
5. Ez dugu zertan ados egon behar gure lagunaren ekimen guztietan, eta berari ere esan diogu horietako batzuekin ez gaudela ados. Berak ere onartu egin die gurasoei akatsak egin dituela prozesu honen kudeaketan. Hori bai, orain bere aurka aritzen direnek gogoratu beharko lukete zenbat aldiz egin die aurre Pedro Otaduyk pertsona uniformedunei, zenbat aldiz ukatu egin dio poliziari institutuan sartzeko baimena. Are gehiago, gogoratu egin beharko lukete bera izan dela institututik polizia kanporatu duen zuzendari bakarrenetakoa, bakarra ez bada, eta horren kontura mehatxuak jaso ditu horietako baten aldetik. Pedro saiatu da bere institutuan ETAko kideen aldeko omenaldia galarazten, institutuan polizia armatuak sartzen galarazi duen modu berean.
8. Egia esan, urte asko darama borroka antimilitaristan Pedro Otaduyk. Gertutik ezagutzen dugunok badakigu duela asko dabilela euskarazko irakaskuntza publikoaren defentsan, eta aldi berean gerraren logikari aurre egiten. Urtez urte, berarekin aritzen gara gastu militarren aurkako objezio fiskalaren kanpainan, eta intsumiso asko espetxeratuak izan ziren, izan ginen, garai gogor horietan, oso gertutik sentitu genuen bere sostengu eta konpromisoa. Zuzendari moduan izan duen jokabidearekin ados egon ala ez, guztiz injustua da bera ekiditen saiatu den dinamika errepresiboen erantzule egitea.
9. Bukatzeko, beraz, bakerako eta disidentziarako hezkuntzaren beharra aldarrikatu nahi dugu, gorrotoaren kultura eta obedientzia itsuaren aurrean elkarrizketaren kultura eta desobedientzia zibila bultzatzen duen hezkuntza kritikoa, hain zuzen ere. Hezkuntza eredu horretan soberan daude erakunde armatuen goraipamenak, soberan dago Entzutegi Nazionala, eta soberan daude, noski, gure laguna bezalako hezitzaileen aurkako akusazio manipulatzaile eta arduragabeak.
Alternativa Antimilitarista
Iruñeko KEM – MOC
Berriro ere, komunikabideetako hizpide dugu hezkuntza mundua. Berriro ere, bortizkeria erabiltzen dutenen jarduerak goraipatzen dira, salbuespen epaimahaiak erabiltzen dira gazteria kriminalizatzeko, eta beste pertsona bat ere kriminalizatua izaten da horretarako manipulazio publikoa erabiliz. Berriro ere, logika militarista agertzen da gure inguruan, oraingoan Iruñeko Iturrama Bigarren Hezkuntzako Institutuarekin lotutako gertaerak direla medio.
Guzti honen aurrean, eta gure laguna den Pedro Otaduyren aurka publikoki esandako akusazioen aurrean, gure hausnarketa hauek plazaratu nahi ditugu, bere aurka botatako akusazioei erantzuteko, eta aldi berean, zergatik ez, egitura eta logika militarista batzuetan eragina izateko, sufrimendua areagotu eta injustiziak betikotu baino ez baitute egiten.
1. Urteak daramatzagu publikoki bakerako hezkuntza aldarrikatzen, hainbat ministeriotako bulegoetatik batzuk ordenamendu legalerako obedientziarekin lotzen saiatu baino lehen, ejertzito berak, atzerriko parte hartzeak justifikatzeko mozorro humanitarioaarekin, eskoletan sartzeko tresna bihurtu baino lehen. Eskola intsumituen sarea bultzatu dugu, eskola ezin baita bihurtu gatazkak bortizkeria erabiliz kudeatzeko justifikaziorako gunea. Eztabaidarako eskola nahi dugu, elkarrizketan oinarritutako hikamikarako, disidentzia aktiborako eskola. Horregatik oso argi dugu ez dela oso hezitzailea ETAko kideak omentzea hezkuntza zentroetan. Ez da oso eraikitzailea, eta iraingarria izan daiteke ere bere bortizkeria jasan ahal izan duten hainbat pertsonentzat, irakasle zein ikasle. Hau da, gure ustez, eta gure eredu pedagogikoaren arabera, bateraezinak dira eskolaren eta erakunde militarren logika.
2. Elkarrizketa nahi dugu tresna pedagogiko moduan, eta horregatik uste dugu larria eta onartezina dela eskola mailako gatazkak eskolaz gaindiko erakunde judizialen bidez kudeatzea, eta bereziki Entzutegi Nazionala bezalako salbuespen epaimahai baten bidez, azken urteotan logika errepresiboan sakondu baino egin ez duen epaimahaia, alegia. Izan ere, erakunde honek berebiziko garrantzia izan du bizi garen giro manikeo eta inkisitorialean partidu politikoak zein komunikabideak legez kanpo uzteko eta ehunka familien bizitza ondoratzeko. Giza eskubideak eta garantia prozesalak mespretxatzen duen epaimahai honek, “gerra prebentiboaren kultura” polizia operazioekin eta sententziekin bultzatu du, gure kide ekinlari ezbortitzen gaineko ere jazarpena ezarriz.
3. Gure ustez, dinamika guzti hauek bataila eremu bihurtu nahi dute institutuetako patioak. Zein asmoarekin antolatzen dira omenaldiak jakinda ilegalak direla eta ondorio larriak izaten ahal dituztela bertan parte hartzen dutenentzat? Zein asmorekin argitaratzen dira interneten, inongo arazorik gabe, bertan agertzen direnei horrek dakarren arriskuaz ezer esan gabe? Zein asmorekin bihurtzen du Diario de Navarrak berri nabarmena euskal irakaskuntza publikoaren institutu bateko patioan gertatutakoa? Eta azkenik, zergatik jotzen du fiskaltzak zuzendariarengana ikasleak identifikatzeko tresna asko baldin baditu beren kabuz hori egiteko? Zergatik leporatzen zaio zuzendariari berak martxan jarri ez duen eta geldiarazi ezin duen dinamika errepresibo bat? Berriro esan behar dugu: batzuentzat errentagarria da trintxerak irekitzea institutuetako patioetan, eta pozik bultzatzen dute batzuk holako egoerak euskal irakaskuntza publikoari izen ona kentzeko.
4. Zentzu honetan, Pedro Otaduyren aurka LABeko bi kidek eta beste kolektibok egindako akusazioak manipulazio arduragabearen isla argia dira. Manipulazioa, bai. Egia da fiskaltzak interneten argitaraturiko argazkietan agertzen ziren ikasleak identifikatzera behartu zuela, eta berak horietako batzuen izenak eman zituela. Hala ere, deklaratzera legalki behartuta zegoela alde batera utzita, holako ekitaldien argazkiak bertan agertzen zirenei kontsultatu gabe argitaratu zutenen arduragabekeria alde batera utzita, prozesu guzti honen kudeaketan zuzendariarekin ditugun ezadostasunak alde batera utzita, uste dugu manipulatzeko asmoa izan behar duela norbaitek identifikazioaren erantzukizuna zuzendariaren gainean uzteko. Honen beharra al du Entzutegi Nazionalak holako ekitaldi batean modu ikusgarrian agertzen direnak identifikatzeko? Soberan dakigu ezetz! Milaka bitarteko ditu poliziak hori egiteko, legezko bitartekoak, eta nahi izan ezkero, legez kanpokoak ere bai. Beraz, arduragabeki jokatu dute Pedrori hori leporatzen diotenek, akusazio horiek kriminalizazio publikorako bidea ireki dutelako.
5. Ez dugu zertan ados egon behar gure lagunaren ekimen guztietan, eta berari ere esan diogu horietako batzuekin ez gaudela ados. Berak ere onartu egin die gurasoei akatsak egin dituela prozesu honen kudeaketan. Hori bai, orain bere aurka aritzen direnek gogoratu beharko lukete zenbat aldiz egin die aurre Pedro Otaduyk pertsona uniformedunei, zenbat aldiz ukatu egin dio poliziari institutuan sartzeko baimena. Are gehiago, gogoratu egin beharko lukete bera izan dela institututik polizia kanporatu duen zuzendari bakarrenetakoa, bakarra ez bada, eta horren kontura mehatxuak jaso ditu horietako baten aldetik. Pedro saiatu da bere institutuan ETAko kideen aldeko omenaldia galarazten, institutuan polizia armatuak sartzen galarazi duen modu berean.
8. Egia esan, urte asko darama borroka antimilitaristan Pedro Otaduyk. Gertutik ezagutzen dugunok badakigu duela asko dabilela euskarazko irakaskuntza publikoaren defentsan, eta aldi berean gerraren logikari aurre egiten. Urtez urte, berarekin aritzen gara gastu militarren aurkako objezio fiskalaren kanpainan, eta intsumiso asko espetxeratuak izan ziren, izan ginen, garai gogor horietan, oso gertutik sentitu genuen bere sostengu eta konpromisoa. Zuzendari moduan izan duen jokabidearekin ados egon ala ez, guztiz injustua da bera ekiditen saiatu den dinamika errepresiboen erantzule egitea.
9. Bukatzeko, beraz, bakerako eta disidentziarako hezkuntzaren beharra aldarrikatu nahi dugu, gorrotoaren kultura eta obedientzia itsuaren aurrean elkarrizketaren kultura eta desobedientzia zibila bultzatzen duen hezkuntza kritikoa, hain zuzen ere. Hezkuntza eredu horretan soberan daude erakunde armatuen goraipamenak, soberan dago Entzutegi Nazionala, eta soberan daude, noski, gure laguna bezalako hezitzaileen aurkako akusazio manipulatzaile eta arduragabeak.
Alternativa Antimilitarista
Iruñeko KEM – MOC
lunes, 9 de marzo de 2009
Laburpen on bat
Batzutan interneten ni berde jartzeko barra libre dagoela esan dut. Baina nire aldeko iritziak ere agertzen dira. Hain zuzen ere auziaren laburpen on bat Sareizkribuak izeneko blogean aurkitu dut.
Blogger kudeatzailea den Nereak nire sostengurako iritzia idatzi du. Leirek bat egiten du eta Iñakik esaten du gogoan izan behar dugula ni naizela gazte pilo bat Entzutegi Nazionalera bidali duena.
Orduan Leirek erantzuten dio eta azaltzen du, gutxi gora behera, gauzak ez direla horrela izan, ez dela nik polizia ikasleengan bidali dudanik baizik eta ikasleek polizia niregana bidali dutela.
Laburpen bat da eta horrela ñabardurak galtzen dira, nola ez, baina funtsezkoenetan laburpen on bat da.
Blogger kudeatzailea den Nereak nire sostengurako iritzia idatzi du. Leirek bat egiten du eta Iñakik esaten du gogoan izan behar dugula ni naizela gazte pilo bat Entzutegi Nazionalera bidali duena.
Orduan Leirek erantzuten dio eta azaltzen du, gutxi gora behera, gauzak ez direla horrela izan, ez dela nik polizia ikasleengan bidali dudanik baizik eta ikasleek polizia niregana bidali dutela.
Laburpen bat da eta horrela ñabardurak galtzen dira, nola ez, baina funtsezkoenetan laburpen on bat da.
viernes, 6 de marzo de 2009
Iturrama, bai
Diario de Noticias, Cartas al Director, 23 de febrero de 2009
Y los hijos llegan a los 12... 18 años. Tienen 12, 13 años y ya piensan que son mayores. 15, 16... y ya creen tener las ideas claras. Quieren ser libres e independientes y no saben que esto no se regala, que esto hay que ganárselo. Se sienten en un corsé social, familiar, escolar. Ellos no lo entienden, se hacen rebeldes y llegan los conflictos. Ellos, en esta situación son muy vulnerables a la manipulación y algunos se aprovechan. Esto dura unos años, hasta que se dan cuenta que el paraguas de papá y mamá no va a estar siempre abierto y, sobre todo, hasta que viajan (padres, dejad que los hijos viajen, es el mejor antídoto). Los centros de enseñanza sufren estos conflictos. Por eso, estos centros se han dotado de unas normas de convivencia basadas en el respeto, tolerancia y no violencia. Todos los centros, bien sean públicos o privados, saben que airear los problemas es el mejor método para sobredimensionarlos, crear una alarma social y no arreglar nada. A pesar de todo, siempre hay algún iluminado.
Del instituto de Iturrama se podrían escribir mil cosas interesantes: de ese grupo de teatro, de ese coro de profesores, de esos grupos musicales, de esos intercambios internacionales, de las actividades deportivas en clase y en los recreos, de los de la selectividad, de la paciencia de los conserjes, de la eficacia de los administrativos, de esas señoras de la limpieza, heroínas silenciosas, de esos trabajos de audiovisuales, de ese profesorado que día a día imparte las clases lo mejor que sabe, de ese sello de calidad que no lo regalan a nadie si antes no demuestra que se lo merece, de esa dirección que tiene el valor de ponerse al frente de todos, y que si cobrara por las horas extras serían los mejor pagados de esta Comunidad... El instituto de Iturrama es un buen centro que, como todo, es susceptible de mejora. Los padres pueden estar tranquilos.
Respecto a ese homenaje de cuatro alumnos a unos etarras, el director fue el único que hizo algo para evitar la situación en la que están esos alumnos. Alguien sacó unas fotos que identificaban públicamente a nuestros alumnos. Utilizando adjetivos del sindicato LAB, cobarde y miserable trabajo delator. El juez pidió al director los nombres de los alumnos y éste los facilitó. Aquí el director seguramente se equivocara. A pesar de todo, el juez hubiera podido conseguir lo mismo, vía inspección, vía departamento de Educación... Todos estamos fichados. Es decir, la negación del director no hubiera cambiado un ápice la situación de los alumnos. Pero imaginemos que no hubiera habido fotos en Internet, el expediente abierto a los alumnos hubiera sido el punto final.
Teniendo esto en cuenta, hay algo que no encaja, por un lado ese ataque insufrible de LAB contra el director por facilitar los nombres de los alumnos y, al mismo tiempo, ese silencio tan inexplicable del sindicato ante ese anónimo que publicó las fotos en esa página abertzale. ¿Quién está ahí? ¿Por qué LAB no entra a ese trapo? Y es que es ése, y no el director, el que ha puesto a nuestros alumnos a los pies de los caballos. Por favor, que nadie piense que estos alumnos son malos alumnos, se han equivocado pero, ¿quién de nosotros a esas edades no fue alguna vez manipulado? Pero tuvimos suerte, no hubo fotos, ni Internet, ni un sindicato que se equivocara.
Rectificar no es de cobardes, LAB lo puede hacer. Mientras se lo piensa, nik ere Pedrori eta zuzendaritza taldeari nire elkartasunik beroena adierazi nahi diet. Laister arte.
Ramón Elizalde Lacalle
Profesor del Instituto Iturrama
Y los hijos llegan a los 12... 18 años. Tienen 12, 13 años y ya piensan que son mayores. 15, 16... y ya creen tener las ideas claras. Quieren ser libres e independientes y no saben que esto no se regala, que esto hay que ganárselo. Se sienten en un corsé social, familiar, escolar. Ellos no lo entienden, se hacen rebeldes y llegan los conflictos. Ellos, en esta situación son muy vulnerables a la manipulación y algunos se aprovechan. Esto dura unos años, hasta que se dan cuenta que el paraguas de papá y mamá no va a estar siempre abierto y, sobre todo, hasta que viajan (padres, dejad que los hijos viajen, es el mejor antídoto). Los centros de enseñanza sufren estos conflictos. Por eso, estos centros se han dotado de unas normas de convivencia basadas en el respeto, tolerancia y no violencia. Todos los centros, bien sean públicos o privados, saben que airear los problemas es el mejor método para sobredimensionarlos, crear una alarma social y no arreglar nada. A pesar de todo, siempre hay algún iluminado.
Del instituto de Iturrama se podrían escribir mil cosas interesantes: de ese grupo de teatro, de ese coro de profesores, de esos grupos musicales, de esos intercambios internacionales, de las actividades deportivas en clase y en los recreos, de los de la selectividad, de la paciencia de los conserjes, de la eficacia de los administrativos, de esas señoras de la limpieza, heroínas silenciosas, de esos trabajos de audiovisuales, de ese profesorado que día a día imparte las clases lo mejor que sabe, de ese sello de calidad que no lo regalan a nadie si antes no demuestra que se lo merece, de esa dirección que tiene el valor de ponerse al frente de todos, y que si cobrara por las horas extras serían los mejor pagados de esta Comunidad... El instituto de Iturrama es un buen centro que, como todo, es susceptible de mejora. Los padres pueden estar tranquilos.
Respecto a ese homenaje de cuatro alumnos a unos etarras, el director fue el único que hizo algo para evitar la situación en la que están esos alumnos. Alguien sacó unas fotos que identificaban públicamente a nuestros alumnos. Utilizando adjetivos del sindicato LAB, cobarde y miserable trabajo delator. El juez pidió al director los nombres de los alumnos y éste los facilitó. Aquí el director seguramente se equivocara. A pesar de todo, el juez hubiera podido conseguir lo mismo, vía inspección, vía departamento de Educación... Todos estamos fichados. Es decir, la negación del director no hubiera cambiado un ápice la situación de los alumnos. Pero imaginemos que no hubiera habido fotos en Internet, el expediente abierto a los alumnos hubiera sido el punto final.
Teniendo esto en cuenta, hay algo que no encaja, por un lado ese ataque insufrible de LAB contra el director por facilitar los nombres de los alumnos y, al mismo tiempo, ese silencio tan inexplicable del sindicato ante ese anónimo que publicó las fotos en esa página abertzale. ¿Quién está ahí? ¿Por qué LAB no entra a ese trapo? Y es que es ése, y no el director, el que ha puesto a nuestros alumnos a los pies de los caballos. Por favor, que nadie piense que estos alumnos son malos alumnos, se han equivocado pero, ¿quién de nosotros a esas edades no fue alguna vez manipulado? Pero tuvimos suerte, no hubo fotos, ni Internet, ni un sindicato que se equivocara.
Rectificar no es de cobardes, LAB lo puede hacer. Mientras se lo piensa, nik ere Pedrori eta zuzendaritza taldeari nire elkartasunik beroena adierazi nahi diet. Laister arte.
Ramón Elizalde Lacalle
Profesor del Instituto Iturrama
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
